چرا تعداد زیادی دستگاه کانال 90 وجود ندارد؟

چرا تعداد زیادی دستگاه کانال 90 وجود ندارد؟

در زمینه هوانوردی، نسبت بای پس (BPR) یکی از شاخص های مهم برای اندازه گیری عملکرد موتورهای توربوفن است. در سال های اخیر، موتورهای با نسبت بای پس بالا (مانند BPR> 10) به جریان اصلی هوانوردی غیرنظامی تبدیل شده اند، اما موتورهایی با نسبت بای پس 90 بسیار نادر هستند. این مقاله به تحلیل این پدیده از ابعاد مختلف مانند فناوری، اقتصاد و بازار می پردازد و دلایل آن را بر اساس موضوعات داغ و مطالب داغ در کل شبکه در 10 روز گذشته بررسی می کند.

1. چالش های فنی دستگاه داکت 90

طراحی موتورهای با نسبت بای پس بالا یک بزرگنمایی ساده نیست، بلکه شامل آیرودینامیک پیچیده، علم مواد و فرآیندهای ساخت است. مشکلات فنی اصلی دستگاه داکت 90 به شرح زیر است:

2. تحلیل تقاضای اقتصادی و بازار

از منظر تجاری، منحنی هزینه-عملکرد یک موتور با نسبت بای پس 90، مزایای حاشیه ای رو به کاهش را نشان می دهد. داده های زیر مربوط به بازار در مورد موضوعات داغ در زمینه هوانوردی در 10 روز گذشته است:

داده ها نشان می دهد که وقتی نسبت بای پس از 10 به 90 افزایش می یابد، افزایش راندمان سوخت محدود می شود، اما هزینه های تحقیق و توسعه به طور تصاعدی افزایش می یابد. این در تضاد با موضوع اخیراً مورد بحث «خنثی بودن کربن در صنعت هوانوردی» است - اگرچه این صنعت موتورهای دوستدار محیط زیست بیشتری را دنبال می کند، نسبت ورودی به خروجی نسبت های بای پس فوق العاده بالا خوش بینانه نیست.

3. رقابت بین مسیرهای فناوری جایگزین

با توجه به روندهای اخیر در زمینه هوافضا، این صنعت بیشتر به توسعه فناوری‌های نوآورانه مانند انرژی هیبریدی و انرژی هیدروژنی تمایل دارد تا اینکه صرفاً محدودیت نسبت دور زدن را دنبال کند. در اینجا مقایسه ای از جایگزین های محبوب وجود دارد:

4. گواهینامه قابلیت پرواز و محدودیت های عملیاتی

گواهینامه صلاحیت پرواز یکی دیگر از عوامل کلیدی است که توسعه 90 دستگاه کانالی را محدود می کند. در بحث های اخیر بین FAA و EASA در مورد موتورهای جدید، موضوعات زیر بر روی آنها متمرکز شده است:

1.سازگاری فرودگاهی: هواپیماهای مجرای 90 ممکن است نیاز به اصلاح باند و فضاهای پارک داشته باشند
2.سیستم تعمیر و نگهداری: تجهیزات حمل و نقل زمینی موجود نمی توانند موتورهای بسیار بزرگ را پشتیبانی کنند
3.افزونگی ایمنی: کنترل مشکلات در صورت خرابی تک موتور

5. نتیجه گیری: نوآوری فزاینده بهتر از پیشرفت شدید است

با در نظر گرفتن عوامل فنی، اقتصادی و بازار، صنعت هوانوردی تمایل بیشتری به انتخاب راه حل بهینه سازی با نسبت بای پس بین 10 تا 15 دارد تا اینکه مستقیماً یک هواپیمای 90 سرنشین را توسعه دهد. این بازتاب بحث داغ اخیر در مورد "نوآوری مخرب در مقابل بهبود افزایشی" است - در زمینه موتورهای هوا، قابلیت اطمینان، اقتصاد و بهبودهای افزایشی اغلب مهمتر از پیشرفت های پارامتری هستند.

در ده سال آینده، با توسعه مواد جدید (مانند کامپوزیت های زمینه فلزی) و چیدمان های جدید (مانند روتورهای باز)، نسبت بای پس ممکن است به تدریج افزایش یابد، اما امکان پرش مستقیم به 90:1 بسیار کم است. منابع صنعت بیشتر در جهت های عملی تر مانند قدرت هیبریدی و سوخت پایدار هوانوردی سرمایه گذاری خواهد شد.